Ads 468x60px

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą thriller medyczny. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą thriller medyczny. Pokaż wszystkie posty

piątek, 12 kwietnia 2013

C. C. Fischer "Nukleus" - o diable, babie i medycynie



Wydawnictwo: Karl Blessing Verlag
Data premiery: 11.03.2013
Liczba stron: 528
Cena: 14,99 euro

Lubicie thrillery? Mówicie, że głupie są, w stylu "zabili go i uciekł"? Że to odmóżdżacze, upraszczające rzeczywistość i karmiące się fantasmagoriami bazującymi na spiskowej teorii dziejów? Że to tylko stroboskop, mięśnie, strzelaniny i zadyszka, nic dla intelektu? Pewnie coś w tym jest. Założę się, że dziewięćdziesięciu procentom produkcji z etykietką "thriller" można dowalić takimi właśnie epitetami. Są jednak wyjątki. I jeden z nich chciałabym Wam dziś zaprezentować.

Claus Cornelius Fischer nie jest dla polskich czytelników nikim nowym, dał się poznać koneserom dobrego kryminału od swej najlepszej strony. "Nukleus", jego najnowsze dzieło, to nieco inna bajka, choć akurat dzieciom bym jej na dobranoc nie czytała. Jakiś czas temu Fischer sięgnął po nieco inny gatunek - sensację, zaś w głównej roli obsadził... babę. Nie, oddajmy sprawiedliwość Elli Bach. Ella Bach nie jest babą, lecz kobietą. Myślącą, niebrzydką, a żeby złamać nieco stereotypy, narowistą, impulsywną, dziką, niepoprawną i nieprzewidywalną. I jest lekarką. Taką z wielką empatią.

W "Nukleusie" Ella Bach ma swój drugi występ - od razu się przyznam, że pierwszego nie czytałam - ale za to jaki! Wejście pani doktor Bach ma niesamowite, ścinające białko w tkankach, wysysające powietrze z płuc, albo wywołujące hiperwentylację, co kto woli. Zanim jednak lekarka pogotowia wkroczy na scenę, musi się coś wydarzyć. I się wydarza. I przysięgam, że Fischer stworzył na wstępie maleńkie dzieło sztuki prozy sensacyjnej!

Shirin jest dziewięcioletnią dziewczynką mieszkającą w Berlinie, ale kiedy spotykamy ją, jak mknąc na rolkach kieruje się w stronę stacji metra, tylko pozornie przypomina inne dziewięcioletnie dziewczynki mieszkające w Berlinie. To, co ją wyróżnia, to fakt, że jest córką Halila Abou-Khana, zwanego Prezydentem, króla gangu kurdyjskich Turków, czy tureckich Kurdów (podających się za prześladowanych Libańczyków). Halil trzęsie połową metropolii, zaś najgorszych wrogów zwykł pozbywać się, poddając ich procedurze prania z wirowaniem (dosłownie, w przemysłowej pralce o odpowiednich gabarytach). Shirin jest inna, bo uwięziona w twierdzy muzułmańskich tradycji. I jest inna, bo za chwilę prawie straci życie w zamachu, kiedy szaleniec obwieszony semteksem wysadza się w powietrze w wagonie metra, transmitując ze smartfona ostatnie sekundy swego popapranego życia na youtuba. Na miejsce przybywa nasza lekarka pogotowia i próbuje uratować z jatki to, co jest do uratowania. I tu robi się supermedycznie - ach, te tachykardie, pneumothoraxy, dużo, bardzo dużo adrenaliny, krwi i ssania!... Wielbiciele doktora House'a i starego dobrego Emergency Room rozpłyną się w zachwycie - autor nie tylko nie szczędzi bebechorealistycznych szczegółów, ale w dodatku wszystkie medyczne aspekty skonsultował ze specjalistą z berlińskiej Charité. 

Zamach to zaledwie początek. Podczas gdy drżymy o życie pogrążonej w śpiączce i walczącej z sepsą Shirin, której klan dzień i noc okupuje korytarze szpitala, Ella Bach jest coraz bardziej zaniepokojona milczeniem, a potem dziwnymi wiadomościami od swej przyjaciółki Anniki. Anni mieszka w Londynie, jest epileptyczką i współtwórczynią błyskawicznie rozwijającego się portalu społecznościowego LifeBook. Kiedy Ella otrzymuje wiadomość z Londynu o jej śmierci, bez wahania wsiada w samolot. Nie wierzy, że Anni popełniła samobójstwo. 

Sprawy przybierają dramatyczny obrót, a wymiar spisku, na którego trop wpada Ella, przekraczają wszelkie wyobrażenia. Jest globalnie, jest niebezpiecznie, jest prawie bondowsko. Fischer splótł dość karkołomną intrygę, nadał rzeczom szalony bieg, ale wszystko to wydaje się jedynie pretekstem do poruszenia paru ważkich spraw. On nie podsuwa subtelnych podtekstów, nie sugeruje delikatnie problemów, on ryczy, szarpie i wstrząsa. Owszem, w jego powieści oskarżające tyrady wygłaszają szaleńcy i popaprańcy, ale kiedy nazywają internet publicznym kiblem, którego ściany każdy ciul, bezpieczny w swej anonimowości, może obsmarować błotem plotek, zmyśleń i pomówień, kiedy mówi: Globalny bazar, na którym terroryści inscenizują publiczne egzekucje. Lepkie bagno, w którym zboczeńcy wyżywają swe inklinacje, a dzieci są do wzięcia, ze wszystkimi tymi zdjęciami, filmami, krzykami i wytryskami. Równoległy świat zasilany strumieniami danych, furią, bólem i samotnością, to po chwili pobłażliwego kiwania głową i zakłopotania coś się zaczyna w nas ruszać. Kiedy przekonuje: Niczego już nie zapamiętujemy, bo przecież wszystko możemy sobie wyguglać w ciągu sekundy, a to oznacza, że powierzamy naszą pamięć, a wkrótce być może wiedzę całego świata, jednemu koncernowi, który wstępnie sortuje dla nas informacje, i to odpowiednio do profilu, który komputery sporządziły na podstawie naszych wcześniejszych zapytań. I niektórych informacji wcale już nam nie podsuwa, to powoli zaczynają budzić się w nas wątpliwości, czy to aby naprawdę tylko fanatyczny głos świętego oburzenia czy może jednak nieśmiały szept rozsądku. I pojawia się niepokój. 

Można dyskutować o tym, czy sensacyjna powieść to właściwe podium do dyskusji o wypaczonych, samotnych duszach, o postępującej hegemonii "czwórki wspaniałych", czyli garstki korporacji, które coraz bardziej, a mimo to dla wielu niezauważalnie sterują społeczeństwami, można wybrzydzać, że zbyt dużo tutaj publicystyki, a za mało czystej rozrywki. Można. Ale ja to łykam, bo za tą pokręconą - przyznaję - intrygą odnajduję niepokoje człowieka, który nie boi się pytać, który podważa i obnaża. I trochę prowokuje. Do myślenia i do refleksji. No bo przecież nie do rebelii. 

Fischer to stary wyga. Potrafi pisać. Potrafi rozpalić emocje, potrafi przegonić, wywołać zadyszkę, a w przerwach prowokacyjnie rozburzyć starannie poukładane drobnomieszczańskie klocuszki, bezpieczne struktury stworzone przez ludzi, którym się wydaje, że wszystko jest okej. Nie jest. 

Pierwsze zdanie: "Właśnie wyszła z domu."
Gdzie i kiedy: Berlin, Londyn, współcześnie
W dwóch słowach: spisek i medycyna
Dla kogo: dla kochających mocne thrillery z zadyszką i przerwą na myślenie
Ciepło / zimno: 77°

czwartek, 5 kwietnia 2012

Szkiełko i oko czy magia - Tess Gerritsen sięga do korzeni


Premiera w czerwcu!

Tym razem zapraszam do monachijskiego Amerika Haus na spotkanie z Tess Gerritsen. Chcecie wiedzieć, o czym będzie jej najnowsza powieść "Milcząca dziewczyna" (moja recenzja tutaj), jaką rolę w życiu pisarki odegrały chińskie bajki i spotkanie z prawdziwym mordercą, a także czy związek Maury i Daniela ma jakąś przyszłość - zajrzyjcie do Biblioteki.


środa, 14 marca 2012

Tess Gerritsen "Milcząca dziewczyna" - czyli król małp w Chinatown


Wydawnictwo: Limes
Tytuł oryginału: The Silent Girl
Data premiery: 10.03.2012
Ilość stron: 445
Cena: € 19,99

Punktualnie w dzień premiery na niemieckim rynku kurier przyniósł paczkę z pachnącą farbą drukarską, dziewiczą, najnowszą książką Tess Gerritsen, dziewiątą z cyklu Rizzoli & Isles. Nie zwlekałam z rozpoczęciem lektury, bowiem chciałam skończyć ją przez spotkaniem autorskim z amerykańską autorką w najbliższą niedzielę, a i kąsek wydał mi się - zagorzałej fance serii - wielce smakowity.

Autorka zaserwowała nam entą pozycję z cyklu, co niechybnie budzi pytania o to, czy seryjna strawa w ogóle da się czytać, czy to nie dreptanie w miejscu, oblekanie w nową szatkę starych, zużytych treści, czy naprawdę nie stać jej na nic nowego, co powiałoby świeżą bryzą? Z drugiej strony, cykle rządzą się swymi prawami i zyskują rzesze miłośników, którzy przywiązują się do swych bohaterów i głodni nowości kupią i tak, bez względu na zawartość. Porywając się na taką powieść, trzeba być świadomym tych faktów. Łatwo bowiem wpaść w pułapkę syndromu serialu i oślepnąć na braki, zaspokajając wyłącznie żądzę odpowiedzi na pytanie "co było dalej".

Serial "Partnerki" nakręcony na podstawie powieści Gerritsen

"Milcząca dziewczyna" jest powieścią, która w marginalny sposób korzysta z pożywki poprzednich odcinków, jakkolwiek znajomość pewnych szczegółów z życia dwóch głównych bohaterek z pewnością nie zaszkodzi. Fabuła koncentruje się na solidnej, konserwatywnej wręcz pracy śledczej, a prywatne perypetie i rozterki obu pań stanowią zaledwie tło. W ich życiu nie dzieją się żadne trzęsienia ziemi, dzięki czemu czytelnik może się skupić na tym, co najważniejsze.
 
A najważniejsze jest morderstwo. Dość spektakularne nawet. Zaczyna się od niewinnego zdawałoby się znaleziska, jakiego dokonuje małotetni uczestnik "Boston Ghost Tour" (czyli zwiedzania bostońskiego Chinatown). Nieznośny gówniarz podnosi z trotuaru ludzką, precyzyjnie - i co o wiele bardziej mrożące krew w żyłach - dopiero co odciętą rękę, sądząc, że przewodnik pozwala sobie na makabryczny żarcik. Należąca do ręki reszta ciała znajduje się na dachu pobliskiej kamienicy - martwa, oczywiście. Wkrótce potem okazuje się, że śmierć pięknej kobiety w tajemniczy sposób wiąże się z masakrą, jaka rozegrała się w Chinatown dziewiętnaście lat temu. Pewien chiński kucharz zastrzelił wówczas w amoku cztery osoby, a następnie popełnił samobójstwo. Od tamtej pory miejsce zbrodni uchodzi za przeklęte, a w budynku, ba, całej chińskiej dzielnicy rzekomo aż roi się od duchów zmarłych. I faktycznie, jednego z nich niemal na gorącym uczynku nakrywają na miejscu masakry prowadzący śledztwo detektywi... Jak to możliwe, by ktoś poruszał się tak szybko? I do jakiej istoty należy osobliwy włos, znaleziony na ubraniu zamordowanej? Na pewno nie jest ludzki, ale w takim razie... z kim, lub czym mają do czynienia?... Czyżby z legendarnym królem małp, postacią z prawdawnych chińskich podań, wymierzającą samowolnie sprawiedliwość i mszczącą się za dokonane krzywdy? I czy to przypadek, że dwie z córek ofiar tamtejszej masakry zaginęły bez śladu?

Moja kolekcja Gerritsen - trochę jeszcze brakuje...


Odpowiedzi na te wszystkie pytania Tess Gerritsen podaje nam na tacy - prędzej czy później każdy, nawet najbardziej nierozgarnięty czytelnik, odgadnie, o co w tym wszysktim chodzi. Raczej prędzej. Szczerze - spodziewałam się czegoś więcej. Bo tym mistrzowskim wstępie, kiedy to autorka stopniowo wprowadza nastrój grozy, dawkuje informacje, z których chora wyobraźnia czytającego sama układa sobie nieprawdopodobny, klimatyczny, mistyczny wręcz obraz, wyjaśnienie poszczególnych wątków, choć nie pozbawione pewnych walorów rozrywkowych, jest rozczarowujące. Gerritsen podąża utartymi torami, do bólu korzysta z wyświechtanych schematów i klisz, odgrzewa przetrawioną papkę i każe ją wtranżalać, wmawiając nam w dodatku, że to pycha. Kto chce, może zabawić się w szukanie motywów ze znanych innych filmów i książek - ja nie mogłam się oprzeć wrażeniu, że autorka bardzo zasugerowała się Mo Hayder i jej afrykańskimi czarami z powieści "Rytuał", a i parę innych by się znalazło... Burn out? Niełatwo wszak trzymać poziom przez cały czas, a poprzeczka stawiana damie amerykańskiego kryminału nie jest bagatelna.

To jak, nie warto sięgać po tę książkę? Ależ nie. Nadal jest to wyśmienita rozrywka. Nadal czyta się to szybko i z przyjemnością, zwłaszcza jeśli ktoś polubił bohaterki. Ha, efekt serialu! Jeśli przymkniecie oko na niedociągnięcia, nie pożałujecie wydanych pieniędzy. Jeśli... Pytanie tylko, czy od mistrzyni nie można oczekiwać czegoś więcej?...
Daję tej książce czwórkę, ale z długachnym minusem: 4-/5.


 Dla fanów serii (oraz tych, których bawi analiza tytułotwórstwa stosowanego wydawców):

Cykl Rizzoli & Isles
2001 The Surgeon (Chirurg) (niem. Die Chirurgin)
2002 The Apprentice (Skalpel) (niem. Der Meister)
2003 The Sinner (Grzesznik) (niem. Todsünde)
2004 Body Double (Sobowtór) (niem. Schwesternmord)
2005 Vanish (Autopsja) (niem. Scheintot)
2006 The Mephisto Club (Klub Mefista) (niem. Blutmale)
2008 The Keepsake (Mumia) (niem. Grabkammer)
2010 Killing Place (Dolina Umarłych) (niem. Totengrund)
2011 The Silent Girl (Milcząca dziewczyna) (niem. Grabesstille)

Pozostałe
1996 Harvest (Dawca) (niem. Kalte Herzen)
1997 Life Suport (Młodość dla wybranych lub Infekcja) (niem. Roter Engel)
1998 Bloodstream (Opary szaleństwa lub Nosiciel) (niem. Trügerische Ruhe)
1999 Gravity (Grawitacja) (niem. In der Schwebe)
2007 The Bone Garden (Ogród kości) (niem. Leichenraub)


Recenzja syndykatu Zbrodnia w Bibliotece
 

wtorek, 24 stycznia 2012

Anne Holt & Even Holt "Kammerflimmern" ("Arytmia")



Wydawca: Piper Verlag
Data wydania: wrzesień 2011
Język: niemiecki
Tytuł oryginału: Flimmer
Ilość stron: 416
Cena:  19,99 €

Pierwsze zdanie:
"Na widok pacjenta w spranej, jasnoniebieskiej koszuli operacyjnej doktor Sara Zuckerman stanęła jak wryta." (przekład mój na podstawie tłumaczenia na niemiecki).

Miniaturowe rozruszniki serca ratują życie. Ale niie każdemu. Nie Erikowi Berntsenowi. Tuż po operacji wszczepienia mikrodefibrylatora pacjent umiera. Tragiczna  w skutkach usterka techniczna? Czy wyrachowane morderstwo?
Annę Holt znamy już z licznych powieści kryminalnych, które zapewniły jej stałe miejsce w panteonie skandynawskich autorów. Okazuje się, że pomysł, by napisać thriller medyczny do spółki z bratem, renomowanym kardiochirurgiem, był genialnym posunięciem. On włożył w powieść swą wiedzę fachową, dzięki której wiarygodność opisywanych wydarzeń katapultuje się na poziom alpejski, ona - umiejętność koncypowania niezłych suspensów i lekkie pióro.
W "Arytmii" za kulisami nowoczesnej medycyny i wartego miliardy rynku urządzeń medycznych splata się kilka wątków. Wspomniany incydent nie daje spokoju światowej sławy lekarce Sarze Zuckerman, która jest koryfeuszem w dziedzinie implantologii i kardiochirurgii. Wraz z asystentem Olą Farmenem wszczyna prywatne dochodzenie, gdy wkrótce po nieszczęśliwej śmierci chorego w tajemniczych okolicznościach ginie kolejny pacjent. Kolejne odsłony prowadzą od bezwzględnej konkurencji wśród kolegów lekarzy, poprzez wyrachowane koncerny medyczne ku giełdowym spekulacjom.
Płynnie się to czyta. Jedynym rozczarowaniem było dla mnie finale grande, które, nie zdradzając zbyt wiele, było trochę w stylu "zabili go i uciekł". No gdzieś są granice realizmu, naprawdę! 
Okładka polskiego wydania. Ukaże się 07.02.2012

Reasumując: miłośnicy medycznych wtrętów będą szczęśliwi, fani dobrze skonstruowanych kryminałów też nie powinni mieć zastrzeżeń (poza wspomnianym przesadzonym zakończeniem). Wielce poprawny, dość wciągający thriller. Ale nie wybitny.

Moja ocena: 4/5.

A tak swoją drogą, która okładka podoba Wam się bardziej?...
  


"Baza recenzji Syndykatu ZwB"